خبرنگاران از دغدغه هایشان می گویند

ولی درشهرستان ما خبرنگار چندین ساله را که سابقه درخشانی درامر خبرنگاری صدا وسیما وسایت خوددارد یک لحظه ای عزل میکنند اگر از زندگی این خبرنگارمطلع شوید قطعا متوجه خواهید شد که چه ظلمی فاحشی در حق این خبرنگار وخانواده وی شده است ؟!!!!!!

 مصطفائی

خبرنگـاران از دغدغه هـایشان می گویند

در سال تنها یک روز متعلق به قلم به دستانی است که این روزها با سختی ها و دغدغه های بیشتری روبه رو هستند. تنها یک روز متعلق به خبرنگار؛ کسی که حرفه اش همیشه و همواره پیگیری مشکلات و مطالبات مردم از مسئولان و انتقال و انعکاس درخواست و عملکردهای مسئولان به مردم بوده در حالی که زبانش برای بیان دردها و غصه هایش قاصر و دستش کوتاه است برای حل مشکلات صنفی اش.
روز ۱۷ مرداد اگرچه به خاطر شهادت محمود صارمی خبرنگار ایرنا در افغانستان به این نام مزین شد اما همانگونه که خبر شهادت این خبرنگار گرانقدر برای عرصه خبری و خانواده وی ناراحت کننده و نامیمون بود این روزها برای بسیاری از خبرنگاران فعال در عرصه مطبوعات نیز روزگار خوبی نیست؛ چراکه این روزها خبرنگاران خیلی از شرایط کاری و حرفه ای خود راضی و خشنود نیستند. بر چهره خبرنگاران که نگاه می اندازی خستگی، ناامیدی، دلزدگی و … را می بینی و چشمانی که هر روز خسته از روز قبل و دل هایی که چندان امیدی به آینده شغلی خود ندارند. خبرنگاران واقعی که تنها به خاطر عشق به کار و حرفه شان تمام سختی ها را تحمل می کنند و به امید فرداهایی درخشان روزگار می گذرانند اما هر چه زمان می گذرد دریغ از کورسوی امیدی و دریغ از اتفاقات میمونی که باعث شادی این قشر شود.
این روزها اگر از خبرنگاران بپرسید که مشکلات صنفی و معیشتی شان چیست همگی همان حرفهای تکراری سال های گذشته را می زنند؛ با این تفاوت که این روزها مشکلاتشان بیشتر از قبل شده و شدت یافته است.
اگرچه طی سالهای اخیر و با روی کار آمدن دولت تدبیر و امید خبرنگاران نیز به شرایط فعلی و آینده خود اندکی امیدوار شده اند اما با همه این تدابیر هنوز هم وضعیت این صنف نگران کننده است.
خبرنگارانی که قرارداد همکاری ندارند، بیمه نیستند، حقوق کافی دریافت نمی کنند، دایما در حال جابه جایی و کوچ از این رسانه به آن رسانه هستند و صدها مشکل دیگر که بر همگان واضح و مبرهن است.
در واقع تا قبل از شهادت محمود صارمی خبرنگار ایرنا روزی به نام خبرنگار در هیچ تقویمی نامگذاری نشده بود. در حالی که حرفه خبرنگاری و روزنامه نگاری طی دهه های اخیر مورد توجه ویژه ای قرار گرفته بود و متقاضیان زیادی برای ورود به این حوزه با انگیزه و علاقه وافر وارد مراکز آموزشی دانشگاهی شده و هر سال فارغ التحصیلان زیادی در این رشته وارد بازار کار می شدند اما از لحاظ اهمیت توجه چندانی به این حرفه نمی شد. در واقع با وجود خبرنگاران زیاد در عرصه رسانه های دیداری، شنیداری و نوشتاری و با توجه به اینکه دغدغه اصلی این قشر فرهیخته و زحمتکش همواره طرح مشکلات و موضوعات روزمره مردم و به گوش مسئولان رساندن این مشکلات از یک طرف و بیان خواسته های مسئولان و مدیران دولتی و غیر دولتی به مردم از سوی دیگر است اما خودشان همیشه در حل مشکلات صنفی مربوط به خود چندان موفق نبوده و بسیاری از آنان در شرایطی نامناسب قرار داشته و به سختی کار می کنند.
حرمت قلم و نوشتن بر هیچ کسی پوشیده نیست به گونه ای که خداوند مهربان نیز در کتاب نورانی خود به آن قسم خورده است؛»ن و القلم و ما یسطرون» و قسم به قلم و آنچه تا ابد در لوح محفوظ خواهد نگاشت.
عدم امنیت شغلی خبرنگاران
به عقیده اکثر فعالان این عرصه مشکلات خبرنگاران بسیار تکراری است؛ آن قدر تکراری که مسوولان را واکسینه کرده است. آنها در خصوص این مشکلات می گویند: عدم امنیت شغلی، نداشتن تشکل صنفی، مشکلات بیمه و درمانی، متناسب نبودن حقوق و مزایا نسبت به سختی کار، عدم اجرای قانون سختی کار درباره روزنامه نگاران، مشخص نبودن تعیین پایه روزنامه نگاران توسط معاونت مطبوعات مثلا با چه معیاری خبرنگار، خبرنگار ارشد و یا روزنامه نگار را تشخیص داده و تعیین می کنند، پرداخت نشدن به موقع حقوق و مزایا، متناسب نبودن حق التحریر روزنامه نگاران، ایجاد جو خودسانسوری، عدم دسترسی آسان به اطلاعات و منابع خبری، پاسخگو نبودن مسئولان دولتی در برابر خبرنگاران و گزینشی و سلیقه ای عمل کردن روابط عمومی سازمان ها و وزارتخانه ها در برخورد با خبرنگاران برای اطلاع رسانی و برگزاری نشست های خبری که این روزها به گونه ای تبعیض آمیز صورت می گیرد و همین موضوع باعث نارضایتی بیشتر خبرنگاران شده؛ از جمله مشکلات پیش پای خبرنگاران است.
اما عده ای دیگر از خبرنگاران مشکلات موجود در این حرفه را جدا از مواردی که به آن اشاره شد؛ ورود سهل و آسان غیرحرفه ای ها به عرصه خبر و نبود گزینش های لازم برای ورود به این حرفه می دانند و بر این عقیده اند که سیاسی بودن برخی مجوزها، غیر حرفه ای بودن برخی دیگر از مجوزها (با رسانه هایی که خبرهای غیر استاندارد تولید و چاپ می کنند هیچ برخوردی نمی شود) حقوق پایین رسانه های خصوصی با پایه حقوق حتی با تحصیلات تکمیلی و سابقه کار بالا و نبود بیمه دایم و سختی کار و … همگی از جمله مشکلات این صنف است و البته نداشتن موقعیتی فرا سازمانی که بتوانند از مسئولان متخلف و … به راحتی بازخواست کرده و گزارش تهیه کنند!
برخی دیگر از خبرنگاران از وعده هایی که داده می شود اما به آن عمل نمی شود معترضند. مثلا چند سال پیش بحث وام مسکن ۸۰ میلیونی برای خبرنگاران، بیمه دندانپزشکی، وام خودرو و … از سوی مسئولان مربوطه مطرح شد اما در این خصوص پیگیری صورت نگرفت و معلوم نیست سرانجام آن چه شد؟ موضوع دیگر بحث آرم طرح ترافیک خبرنگاران است که آن هم مشکلات خاص خود را دارد و هر ساله تعداد زیادی از خبرنگاران برای گرفتن آرم طرح ترافیک سختی ها و دشواری های زیادی را تحمل می کنند و آنقدر می روند ومی آیند تا بلکه در آخرین دقایق فرصت باقیمانده با درخواست آنان موافقت شود.
برخی از خبرنگاران بر این عقیده اند که خیلی چیزها و امتیازهایی که حق خبرنگاران وبه نام آنان است را یا اصلا به دست نمی آوردند و یا با سختی و دشواری های زیادی به دست می آوردند در حالی که بسیاری از افراد که اصلا خبرنگار نیستند با استفاده از ارتباطاتی خاص خیلی راحت و بی هیچ دردسری صاحب آن امتیاز می شوند که آرم طرح ترافیک یکی از همین موارد است. این ها همه در حالی است که خبرنگاران با سعه صدر فقط می خواهند همچون مشاغل دیگر حمایت شوند؛ حمایت مالی، حمایت جانی، حمایت کاری و …!
در حالی که اکثر خبرنگاران بنا به دلایلی همچون تعطیلی روزنامه و یا اتخاذ تصمیمات یک شبه از سوی مسئولان و حتی مدیران مسئولی که بسیاری از آنان ادعا می کنند خود زمانی خبرنگار بوده و از حال و روز خبرنگاران با خبرند (اما به تنها چیزی که نمی اندیشند و توجه نمی کنند وضعیت معیشتی خبرنگار است) از امنیت شغلی و جانی چندانی برخوردار نیستند و همیشه استرس از دست دادن موقعیت کاری خود را دارند.
هستند مدیرانی که حقوق حقه خبرنگاران را به راحتی تضیع می کنند خبرنگار را بیمه کرده اما تمامی حق بیمه او را از حقوقش کم می کنند. در بسیاری از موارد با خونسردی تمام برای وضعیت شغلی خبرنگار تصمیم گیری می کنند و در موارد منافع شخصی خود و رسانه خود را در اولویت قرار می دهند و باز هم این خبرنگار است که شاهد حقوق از دست رفته اش است و نگران از ادامه راهی که هیچ نمی داند پایانش کجاست؟ نه بیمه ای که به بازنشستگی ختم شود و نه درآمدی که امید داشته باشد در آینده می شود آب باریکه ای برای ادامه زندگی اش.
در این حرفه تنها عده محدودی از خبرنگاران می توانند در شرایط نسبی خوبی فعالیت کنند و این عده هم یا خبرنگارانی هستند که به استخدام رسمی صدا و سیما درآمده اند و یا خبرنگاران رسانه های وابسته دولتی کشورند. مابقی خبرنگاران که در رسانه های غیر دولتی که البته تعدادشان کم هم نیست فعالیت می کنند هیچ آینده امیدوارکننده و روشنی ندارند.
این دسته از خبرنگاران دایما از این روزنامه به آن روزنامه و یا از این خبرگزاری به آن خبرگزاری در رفت و آمد هستند که البته این موضوع نه برای خود خبرنگار دلچسب و ایده ال است و نه برای سازمان ها و وزارتخانه ها و یا مراکز دیگری که خبرنگار با آنها در ارتباط است؛ چراکه معمولا روابط عمومی این سازمان ها براین عقیده اند چرا یک خبرنگار دایما مکان کارش را عوض می کند در حالی که این اجبار است که خبرنگار را به این جابجایی ها می کشاند.
به عقیده بسیاری از خبرنگاران در دینی که جایگاه علم و قلم ارزش والایی دارد و نوع برخورد با اصحاب قلم و رسانه باید بسیار دقیق، ظریف و همراه با تکریم و احترام باشد متاسفانه در بسیاری موارد می بینیم که این قشر خدوم و زحمتکش خیلی مظلوم واقع می شود و بسیاری از مراکز با برخوردهای تبعیض آمیز و بعضا توهین آمیز باعث دلسردی بیشتر آنها می شود. بحث سر این موضوع است چرا خبرنگارانی که دهها خبر و مطلب را در راستای دفاع از مسئولان و حقوق مردم منتشر می کنند هیچ فرد حقیقی و حقوقی بر خود وظیفه نمی بیند که از آنها حمایت کند؟
اینکه خبرنگاران باید در اخبار و مطالب خود رعایت اخلاق و منافع ملی را بکنند و مطالب خود را تنها برای رضای خدا و خدمت به ملت و با سند و مدرک منتشر کنند جای هیچ بحثی نیست اما اگر یک خبرنگار مطلبی را مستند و برای هدفی مقدس منتشر کرد و یا حتی اینگونه نبود و اشتباهی مرتکب شد آیا بجای گفتگو و پاسخگویی همراه با متانت و سعه صدر از جانب مسئولان تنها چاره کار در برخوردهای سلبی است؟
خبرنگاران می گویند بالاتر از نداشتن امنیت شغلی و نبود امکانات لازم برای تهیه خبر؛ ارزش دادن به جایگاه و ارج نهادن به شخصیت خبرنگار است که در بسیاری از موارد مورد توجه مسئولان و دست اندرکاران عرصه مطبوعات قرار نمی گیرد. این در حالی است که خبرنگاران اگر دغدغه های شغلی نداشته باشند و از لحاظ مالی تامین باشند در آن صورت می توانند به وظایف حرفه ای خود به خوبی عمل کنند.
البته طی سالهای گذشته وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در راستای حل مشکل بیمه خبرنگارانی که در روزنامه ها و نشریات بخش خصوصی فعالیت دارند طرحی را اجرا کرد که به موجب این طرح خبرنگاران با مراجعه به این وزارتخانه می توانستند از بیمه هنرمندان و نویسندگان استفاده کنند که صد البته در اوایل کار دغدغه بسیاری از خبرنگاران را از میان برداشت اما متاسفانه این دلگرمی چندان طول نکشید؛ چراکه در مدت زمانی قرار بر حذف این بیمه بود اما مجددا دولت تدبیر و امید بیمه تعدادی از خبرنگاران فعال را به این شکل ادامه می دهد.
با روی کار آمدن دولت تدبیر و امید تدابیری برای ساماندهی خبرنگاران و صدور کارت حرفه ای و رتبه بندی خبرنگاران صورت گرفته است و برای افرادی که موفق به دریافت کارت خبرنگاری حرفه ای می شوند بیمه پایه و تکمیلی نیز برقرار می شود اما روند ساماندهی خبرنگاران نیز هنوز کاملا روشن نیست.
بازنشستگی خبرنگاران در هاله ای از ابهام
معضل دیگری که خبرنگاران با آن رو به رو هستند؛ مشخص نبودن وضعیت بازنشستگی آنان است. در حالی که گفته می شود خبرنگاری جز مشاغل سخت و زیان آور شناخته شده است اما برخی اوقات این موضوع تکذیب شده و یا گفته می شود این قانون مشمول حال همه خبرنگاران نمی شود.
خبرنگارانی که به اجبار بیمه آنان از طرف ارشاد پرداخت می شود نیز به نوعی دیگر موجب بی مهری قرار گرفته اند. به طور مثال این نوع بیمه به نام بیمه خویش فرما محسوب می شود در حالی که نیمی از حق بیمه را ارشاد و نیمی دیگر را خود خبرنگار می پردازد و نمی تواند از خدمات رایگان برخی درمانگاه ها و یا بیمارستان ها حتی دولتی وتامین اجتماعی برخوردار باشد.
از طرف دیگر دایما به نقل از مسئولان مختلف گفته می شود که بیمه خبرنگاری که از سوی صندوق هنر برقرار می شود مشمول قانون مشاغل سخت و زیان آور محسوب نمی شود و البته خبری که جدیدا منتشر شده اینکه خبرنگارانی که از سوی رسانه خود بیمه می شوند می توانند به صورت رایگان از بیمه تکمیلی صندوق هنر نیز بهره مند شوند که این موضوع خود با ابهامی مواجه است و آن اینکه معمولا کسانی که در یک رسانه بیمه هستند به صورت گروهی نیز از بیمه تکمیلی برخوردارند و دیگر شاید نیازی به این نوع بیمه نداشته باشند.
خبرنگاران این روزها دغدغه ی دیگری هم دارند. برخوردهای گزینشی برخی وزارتخانه ها و یا سازمانها با خبرنگاران از جمله این دغدغه هاست. خبرنگارانی که برای تهیه خبر و گزارش و یا شرکت در نشست های خبری به مراکز مربوطه مراجعه می کنند اما با درب بسته مواجه می شوند و به صراحت به آنان گفته می شود که «اسم رسانه شما در لیست مدعوین ما قرار ندارد». مگر می شود انتشار خبری برای یک نشریه آزاد باشد اما برای نشریه ای دیگر ممکن نباشد؟ آیا بین خبرنگاران رسانه ها با یکدیگر باید این همه تبعیض و تفاوت قایل شد؟ برخی نشست ها فقط خبرگزاری ها و گروه های تصویری حضور دارند؛ در برخی دیگر فقط روزنامه های وابسته و به اصطلاح کثیرالانتشار.
یکی از فعالان این عرصه می گوید: در طول سال فقط یک روز به نام خبرنگار نامگذاری شده است که همان یک روز را هم خبرنگاران باید به توصیه های اخلاقی مدیرانی گوش فرا دهند که در عمل پایبندی چندانی به جایگاه و حرمت خبرنگار ندارند. وی می گوید: خبرنگاری حرفه است ولی شغل نیست این را فقط خبرنگاران می فهمند بخصوص آن ها که عاشق کارشان هستند. اما متاسفانه روحیه انتقاد پذیری در بسیاری از مدیران ما وجود ندارد.
البته این تدبیر به جا و شایسته وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت یازدهم که به موجب آن سعی دارد تمامی مسائل مربوط به بیمه خبرنگاران از سوی رسانه های آنان صورت بگیرد و بدین صورت می خواهد خبرنگاران استقلال حرفه ای خود را بدست آوردند؛ اقدامی درخور تقدیر و توجه است اما آیا به راستی خبرنگاران حرفه ای و واقعی خود علاقه ای ندارند که بدین صورت بیمه شوند و در واقع در رسانه هایی فعالیت کنند که بتوانند از تمامی حق و حقوق خود به صورت کامل و جامع بهر ه مند شوند؟ کسی هست که این شیوه کار کردن را دوست نداشته باشد؟ با اینکه تعداد زیادی خبرنگار در عرصه مطبوعات کشور فعالیت دارند و با توجه به اینکه بسیاری از روزنامه های بخش خصوصی به دلیل وجود مشکلات مالی عدیده از کمترین نیرو در تحریریه خود استفاده می کنند و در حالی که در بسیاری از رسانه های مطرح و پرتیراژ نیز افراد در حالی که بازنشسته شده اند اما همچنان دعوت به کار شده و مشغول به کار هستند آیا برای این همه خبرنگار در رسانه های مطرح و کثیرالانتشار کشور جایی وجود دارد؟ یعنی این معقولانه و منطقی است که خبرنگاران بتوانند در شرایطی بهتر فعالیت کنند اما شرایط ایده آل را رها کرده و با این همه استرس و خانه به دوشی به فعالیت بپردازند و هر روز نگران از دست دادن همین شغل نه چندان ایده آل و دلچسب باشند.
یعنی وضعیت به گونه ای است که اگر هر خبرنگاری بنا به دلایلی نتواند مدتی کار کند هیچ مزایایی هم نخواهد داشت؛ در حرفه ای که نا امنی کاری در راس مشکلات قرار دارد.
امروزه برخی از خبرنگاران در شرایط بسیار سختی به فعالیت در این حرفه مشغولند به طور مثال یک خبرنگار که وظیفه اصلی وی تهیه و تنظیم خبر و اطلاع رسانی دقیق است بنا به دلایل گوناگون مجبور است به جای دو یا سه نفر کار کند و دیگر نمی تواند مانند یک خبرنگار به صورت حرفه ای فعالیت داشته باشد. حتی گفته می شود خبرنگارانی هستند که بالاجبار در بسیاری از نشریات با حقوقی کمتر از دستمزد تعیین شده وزارت کار فعالیت می کنند و برخی از خبرنگاران نیز حقوق ثابتی ندارند.
حال سوالی که در این خصوص مطرح است اینکه وضعیت مطبوعات و نشریات ما تا کی به این شکل ادامه خواهد یافت؟ خبرنگاران ما تا چه زمانی باید با حداقل ها سر کنند؟ خبرنگارانی که فقط به خاطر عشق و علاقه در این حرفه مشغول فعالیت هستند.
مشکلات مضاعف زنان خبرنگار
البته در این عرصه سختی کار برای خبرنگاران خانم که سهم زیادی در رسانه های کشور دارند اندکی بیشتر از خبرنگاران مرد است؛ چراکه زنان با توجه به تمامی مشکلات شغلی و امنیتی و استرس های کاری؛ به عنوان یک زن و یا مادر خانواده نیز محدودیت هایی دارند و در بسیاری از اوقات به راحتی کار خود را از دست می دهند.
زنان خبرنگار؛ هم با دیگر زنان شاغل در حرفه های دیگر تفاوت های عمده ای دارند و هم با همکاران خبرنگار مرد. این قشر زنان همواره دغدغه هایی بیشتر از سایر خبرنگاران دارند و زمانی که به تاهل می رسند مشکلات آنان چند برابر می شود اما کسانی که با وجود چنین مشکلاتی همچنان در عرصه خبر و خبررسانی می مانند و قلم می زنند فقط عشق و علاقه به کار است که آنان را در این بخش پایدار می کند. بنابراین ضروری است مسئولان مربوطه از زنان خبرنگار بیش از این حمایت کند و تدابیری بیندیشد تا مشکلات و دغدغه های پیش روی آنان به حداقل برسد.
گله خبرنگاران از حال و هوای برخی مطبوعات و خبرگزاری ها
وقتی پای درد دل برخی از خبرنگاران می نشینی تعداد زیادی از آنها از حال و هوای این روزهای مطبوعات و رسانه ها گله مندند. خیلی از کسانی که فارغ التحصیل رشته هایی غیر مرتبط با خبرنگاری هستند به واسطه رابطه هایی وارد این عرصه شده اند و عرصه را برای خبرنگاران واقعی و فارغ التحصیل رشته خبرنگاری تنگ کرده اند؛ این در حالی است که در بسیاری از مشاغل ورود غیر حرفه ای ها به آن شغل بسیار سخت و حتی غیر ممکن است. اما ورود به این حرفه نه تنها سخت نبوده بلکه بسیاری از افراد غیر حرفه ای و نا بلد به راحتی وارد بازار کار شده و با دریافت حقوق ناچیز و با قبول حداقل ها جا را برای حرفه ای ها تنگ کرده اند. از این بدتر آنکه برخی از افراد با ورود به عرصه رسانه فقط به فکر کسب منافع بیشتر و درآمدهایی به نام خبرنگار هستند در حالی که کار خبری و خبرنگاری نمی کنند. در جایی، خبرگزاری که باید تامین کننده خوراک روزنامه ها باشد تنها به خاطر منافع مادی و کسب سود بیشتر با به کارگیری کارآموزانی اخبار سایت های دیگر را کپی کرده و در سایت خود و به نام مطلب تولیدی قرار می دهد؛ دریغ از خبر و یا گزارش تولیدی و مطلبی که بتواند گره گشای برخی از مشکلات مردم باشد.
وضعیت برخی از روزنامه ها و نشریات نیز همین گونه است. در واقع روزنامه نگاران و خبرنگاران اندکی هستند که با حضور در برخی از رسانه های وابسته می توانند از حقوق و مزایای نسبتا خوبی برخوردار شوند. اما هستند خبرنگارانی که مورد بی مهری و بی توجهی قرار گرفته اند و با دلسردی و سرخوردگی به مشاغلی غیر ازحرفه اصلی خود رفته اند مشاغلی مثل تولیدی، فروشندگی و …! به راستی تا کی این وضع ادامه خواهد یافت؟ تا کی خبرنگاران باید به این شیوه به فعالیت خود ادامه دهند؟ در حالی که در اکثر کشورها جایگاه خبر و خبرنگاری بسیار ارزشمند است.
منصور سعدی روزنامه نگار با سابقه کیهان، جام جم، ایران، همشهری و.. در این خصوص معتقد است: خبرنگاری همه جای دنیا کار سختی است. همیشه وقوع اتفاقی غیر معمول تبدیل به خبر می شود. حالا سر و کار داشتن با پدیده های غیرعادی خواه ناخواه مشکل است. هر چند ممکن است این پدیده ها شیرین باشند، اما معمولاً پدیده هایی که به خبر تبدیل می شوند که تلخ وناگوار هستند. وقتی با این شرایط خبری را تهیه و دنبال می کنید از اعصاب و فکر و ذهنتان مایه می گذارید. وی به «صدای ملت» می گوید: خبرنگار علاوه بر تهیه خبر از یک واقعه، باید روند آن را هم دنبال کند و این کار خیلی مشکل است و انرژی زیادی از خبرنگار می گیرد و روی جسم و روح خبرنگار تاثیر می گذارد. این خبرنگار کهنه کار ادامه می دهد: تهیه خبر از جنگ، دادگاه های جنایی، تصادف کار آسانی نیست و زندگی و سلامتی جسمی و روحی خبرنگار را متاثر می کند. اینجاست که می گویند خبرنگاری شغل سختی است. اما وجه دیگری از سختی کار خبرنگاری منحصر به کشور ما است که البته بر خلاف نظر خیلی ها منحصر به مسائل سیاسی نیست. اتفاقاً به عقیده من پرداختن به حوزه سیاسی در کار رسانه آسان تر است؛ چون خبرنگار این حوزه با سیاستمداران سر و کار دارد که فارغ از اینکه جزو کدام گروه و جناح و حزبی هستند جزو افراد نخبه و فرهیخته جامعه به شمار می روند.
وی خاطرنشان می کند: در تهیه خبر و گزارش از حوادث و اتفاقات روز جامعه، خبرنگار با موانع زیادی رو به رو است که مثلاً یکی از آنها ممانعت مامور حفاظت یک اداره است که دسترسی به اطلاعات و منابع خبری را با مشکل مواجه می کند.
سعدی می افزاید: در مورد مسائل صنفی هم عمده ترین مشکل خبرنگاران در حال حاضر عدم وجود امنیت شغلی است که شامل حال قدیمی ترها نمی شود. البته باید بگویم در شرایط کنونی جامعه این مشکل گریبانگیر همه مشاغل است و منحصر به کار خبر نیست. به هر حال نبودن امنیت شغلی ناشی از مسائل سیاسی است. به محض اینکه یکی از جناح های سیاسی سر کار و قدرت می رسد رسانه های جناح دیگر در معرض تهدید است و اگر تعطیل شود خبرنگاران آن بیکار می شوند. امنیت شغلی که خبرنگاران از آن صحبت می کنند بیشتر این مورد است تا اینکه مدیر رسانه ای بخواهد یک طرفه قرارداد خبرنگاری را فسخ کند.
این خبرنگار پیشکسوت اضافه می کند: در فضای سیاسی رسانه ها گاهی هم به خاطر اختلاف عقیدتی و سیاسی خبرنگار با مدیر، خبرنگار به حاشیه رانده شود اما اخراج نمی شود. در مورد وضعیت حقوقی و معیشتی خبرنگاران هم این مساله تابع وضع اقتصادی جامعه است و در کل جامعه حقوق بگیران اوضاع اقتصادی خوبی ندارند.
به عقیده وی نداشتن امنیت شغلی ایراد بزرگ حرفه خبرنگاری در کشور ما است. بسیار دیده می شود خلاف یا خطای یک خبرنگار به پای کل رسانه نوشته و رسانه بسته و فیلتر می شود. در این صورت معلوم نیست گناه مخاطبان و یا خبرنگاران مشغول در آن رسانه چیست؟ چرا باید بابت یک خطا؛ یک رسانه بسته شود و تمام کارکنان و خبرنگاران آن بیکار شوند؟ این از غلط های مصطلح کار رسانه در کشورمان است و همه هم با آن کنار آمده ایم.
برخی از کارشناسان بر این عقیده اند: با توجه به ابعاد و بخش های مختلف کار رسانه، مهم ترین مساله نبود سازماندهی صنفی برای خبرنگاران است.
یکی از مسائلی که در حوزه اجتماعی برای خبرنگاری مطرح است مسائل استخدامی و اشتغال خبرنگاران است. معمولاً بین خبرنگاران و رسانه ها رابطه شغلی و استخدامی مناسبی وجود ندارد و اگر استخدامی هم صورت بگیرد چارچوب مشخصی ندارد.
مردم قدرشناس تر از مسئولان
البته مردم قدر رسانه ای ها را به لحاظ عرفی می دانند و خبرنگاران و فعالان رسانه ای نزد مردم منزلت اجتماعی مناسب تری دارند تا از نظر حقوقی و پشتیبانی های اقتصادی. این جایگاه تعریف نشده برای مشاغل پرزحمت و پردردسر خبرنگاری، گزارشگری و روزنامه نگاری باعث شده آنطور که باید و شاید از زحمات آنها تقدیر نشود.
و همین که مردم قدر این زحمت را می دانند، لذت بخش ترین جنبه حرفه خبرنگاری است و خبرنگاران به همین بازخوردهای ساده اجتماع دلخوشند. زمانی که با کسی گفت و گویی انجام می دهی تا با انعکاس مشکلش راهکارهایی برای حل آنها از سوی دیگران ارایه شود و یا افرادی برای کمک به او بیایند و همیشه احساس کند گوش شنوایی برای شنیدن دردها و غصه هایش وجود دارد و به تو زنگ بزند و بگوید که حلال مشکلم باش. در حالی که دل خود خبرنگار پر است از غصه و دردهایی که خیلی اوقات گوش شنوایی برای آنها نیست.
بالاخره این مشکلات را پایانی هست؟
انتظار می رود روز خبرنگار امسال در حالی که مذاکرات ایران با غربی ها پس از ۱۲ سال بالاخره به نتیجه رسید است و همگان در تلاشند تا بتوانند ازآن به نفع بهبود اوضاع کشور گام بردارند شایسته است که برای این قشر زحمتکش که همواره در امر اطلاع رسانی رویدادهای ملی و کشوری نهایت سعی و تلاش خود را به کار می برند فکری اساسی کرد و چاره ای اندیشید تا خبرنگاران هم همچون سایر مشاغل به یک حاشیه امنی برسند که دیگر نگران آینده خود نباشند؟ اگر فقط لحظه ای به این بیندیشیم که اگر یه روز مطبوعات و سایر رسانه های کشور تعطیل شوند و هیچ رسانه ای رویدادها و اتفاقاتی که صورت گرفته و یا در شرف روی دادن است را به سمع و نظر و اطلاع مردم و مسئولان نرساند چه می شود؟ آیا در آن صورت زندگی جریان خواهد داشت؟ لذا ضروری است که به این قشر بیش از این بها داده شود و بیش از این به مشکلات و دغدغه های فکری و روحی و معیشتی آنان پرداخته شود تا بلکه خبرنگاران بتوانند در آرامش فکری و ذهنی بهتر به امر خطیر اطلاع رسانی و شفاف سازی اطلاعات پردازند.
در پایان امید است روزی برسد که تمامی خبرنگاران در انجام ماموریتهای خبری و انعکاس دقیق، صحیح و سریع توانمندی بخش های مختلف کشور و برقراری ارتباط موثر با مسئولان در شرایطی مطلوب و ایده ال به فعالیت بپردازند وبا کاهش دغدغه ها این قشر فرهیخته به جایگاه واقعی خود دست یابد.
در اینجا لازم است از خبرنگاران گرانقدر و با ارزشی یاد کنیم که در راه ماموریت های حرفه ای خود جانشان را از دست دادند؛ خبرنگاران شهید هشت سال دفاع مقدس و خبرنگارانی که در سقوط هواپیمای نظامی c130 در تهران دیگر در بین ما نیستند.
یادشان گرامی و روحشان شاد
لازم به ذکر است درتهران از طرف معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مراسم گرامیداشت روز خبرنگار شنبه ۱۷ مرداد ماه از ساعت ۹ تا ۱۳ در تالار وحدت برگزار می شود.

ولی درشهرستان ها مسئولین درمورد دغدغه خبرنگاران خبردارند؟

ولی درشهرستان ما خبرنگار چندین ساله را که  سابقه درخشانی درامر خبرنگاری صدا وسیما وسایت خوددارد یک لحظه ای عزل میکنند اگر از زندگی این خبرنگارمطلع شوید قطعا متوجه خواهید شد که چه ظلمی فاحشی در حق این خبرنگار وخانواده وی شده است ؟!!!!!!

 وی بیش از بیست سال سابقه خدمت درخبرنگاری دارد ولی حال مستاجر وخانه بدوش است وامنیت شغلی نداردهیچ، ومسئولین هم هنگام عزل وعده هائی که داده اند خبری از این این وعده ها هم نیست.