ملت ایران در طول دهههای گذشته، در برابر فشارها و تهدیدهای گوناگون ایستادگی کرده است؛ از هشت سال دفاع مقدس تا درگیریهای نظامی اخیر و سپس فشارهای اقتصادی.
امروز نیز جنگ اقتصادی، عرصه دیگری از این رویارویی است؛ عرصهای که پیروزی در آن بیش از هر چیز به اتحاد ملی، انسجام اجتماعی و حمایت از منافع کشور نیاز دارد.
اما در کنار فشارهای خارجی، یک خطر داخلی نیز وجود دارد: تفرقه و دامنزدن به اختلافات سیاسی.
نقد دولتها و مسئولان حق مردم است؛ اما تبدیل اختلاف سیاسی به تخریب شخصیتها، نفرتپراکنی و شعارهای تحریکآمیز، نتیجهای جز افزایش شکاف میان مردم ندارد.
بهویژه ترویج ادبیات خشونتآمیز و استفاده مکرر از واژه «مرگ» در فضای سیاسی، شایسته تأمل است. نسل جوان بیش از آنکه به ادبیات نفرت نیاز داشته باشد، به امید، گفتوگو، آیندهنگری و راهحل نیاز دارد.
اگر دشمن بیرونی به دنبال ایجاد شکاف در جامعه باشد، وظیفه همه دلسوزان کشور این است که اجازه ندهند اختلافات سیاسی به دشمنی میان مردم تبدیل شود.
ایران با اختلاف سلیقهها ضعیف نمیشود؛ با تبدیل اختلاف سلیقه به دشمنی و نفرت آسیب میبیند.
بیاییم در عین داشتن دیدگاههای متفاوت، بر منافع ملی، امنیت کشور و آینده فرزندان ایران متحد بمانیم.
اتحاد، رمز پیروزی است؛ انسجام، سد راه تفرقه.
جنگ اتحاد و نفاق؛ ضرورت حفظ انسجام ملی
تجربه تاریخی ایران نشان داده است که در دورههای بحرانی، انسجام اجتماعی و همراهی مردم میتواند نقش مهمی در عبور کشور از فشارهای خارجی داشته باشد. هشت سال دفاع مقدس و تجربههای نظامی سالهای اخیر، نمونههایی از این واقعیت هستند.
امروز نیز فشارهای اقتصادی یکی از مهمترین چالشهای کشور است. مقابله با این فشارها صرفاً یک مسئله اقتصادی نیست؛ بلکه به اعتماد عمومی، همکاری میان مردم و مسئولان، کاهش اختلافات داخلی و تقویت سرمایه اجتماعی نیز نیاز دارد.
در این میان، تشدید اختلافات سیاسی و تبدیل رقابتهای جناحی به دشمنیهای اجتماعی میتواند به انسجام کشور آسیب بزند. نقد عملکرد دولتها و مسئولان، بخشی از حقوق سیاسی جامعه است و باید آزادانه و مسئولانه انجام شود؛ اما نقد با تخریب و نفرتپراکنی تفاوت دارد.
استفاده مکرر از شعارهای حاوی ادبیات «مرگ» نیز نیازمند توجه است. شعار سیاسی، هنگامی که از نقد عملکرد فراتر رفته و به ادبیات حذف و نفرت تبدیل شود، میتواند فضای عمومی را ملتهب کند و گفتوگوی سازنده را دشوار سازد.
بهویژه در ارتباط با نسل جوان، بهتر است فضای سیاسی کشور به سمت طرح مسئله، ارائه راهحل، گفتوگو و نقد مستدل حرکت کند. جوان ایرانی بیش از هر چیز به آیندهای روشن، فرصت مشارکت و امکان بیان دیدگاه خود نیاز دارد.
حفظ انسجام ملی به معنای حذف اختلاف نظر نیست. جامعهای پویا میتواند همزمان دارای دیدگاههای سیاسی متفاوت باشد و در مسائل مربوط به منافع ملی، استقلال و آینده کشور بر نقاط مشترک خود تکیه کند.
بنابراین، در شرایط فشار اقتصادی و سیاسی، مهمترین مسئله این است که اختلافات داخلی به شکاف اجتماعی تبدیل نشود و رقابت سیاسی جای خود را به دشمنی میان مردم ندهد.
رمز عبور از بحرانها، اتحاد در عین تفاوت دیدگاههاست؛ زیرا ایرانِ منسجم، ظرفیت بیشتری برای عبور از فشارها و ساختن آینده دارد.
نویسنده: رحیم اصیل میابی
