×
×
آخرین اخبار

معجزه همدلی در گوشه‌درق؛ از روستای خالی از سکنه تا رونق دامداری و بازگشت زندگی
 از همدلی تا آبادانی؛ اتحاد مردم، رسانه، سپاه و مسئولان، گوشه‌درق را دوباره زنده کرد

  • کد نوشته: 20993
  • 27 آبان 1405
  • 23 بازدید
  • ۰
  • سال ۱۳۹۹ بود. دو جوان به نام‌های ساعدی و مردی با من تماس گرفتند و از من خواستند به‌عنوان مدیرمسئول جوان فردا، گزارشی از زادگاهشان، روستای گوشه‌درق، تهیه کنم. فصل زمستان بود. روستا عملاً خالی از سکنه شده بود؛ نه راه مناسبی داشت، نه گاز و برق و نه آب آشامیدنی قابل اتکا. آب مورد استفاده تنها از قناتی آسیب‌دیده تأمین می‌شد که در استخر کوچکی برای حیوانات جمع‌آوری می‌شد. لوله‌کشی آب که در دوران جهاد سازندگی انجام شده بود، بر اثر گذشت زمان فرسوده شده بود.
     از همدلی تا آبادانی؛ اتحاد مردم، رسانه، سپاه و مسئولان، گوشه‌درق را دوباره زنده کرد
  •  از همدلی تا آبادانی؛ اتحاد مردم، رسانه، سپاه و مسئولان، گوشه‌درق را دوباره زنده کرد

      از گزارش جوان فردا تا تحقق یک مطالبه؛

      جاده روستای گوشه‌درق زیر بار ترافیک رفت؛ روایت پنج سال پیگیری برای بازگشت زندگی به یک روستای متروکه

    به قلم: رحیم اصیل میابی | مدیرمسئول پایگاه خبری جوان فردا

      گوشه‌درق دوباره برخاست؛ وقتی اتحاد مردم و مسئولان، جاده امید را آسفالت کرد

    یک مطالبه، چندین همت؛ از قلم جوان فردا تا تلاش سپاه و مسئولان، گوشه‌درق به زندگی بازگشت

    معجزه همدلی در گوشه‌درق؛ از روستای خالی از سکنه تا رونق دامداری و بازگشت زندگی

    گوشه‌درق؛ روایت پیروزی همدلی بر محرومیت، از یک گزارش زمستانی تا افتتاح جاده

    گاهی یک گزارش خبری فقط روایت یک مشکل نیست؛ می‌تواند آغازگر حرکتی باشد که سرنوشت یک روستا را تغییر دهد. داستان احیای روستای گوشه‌درق، روایت همین اثرگذاری است؛ روایتی از مطالبه‌گری رسانه‌ای، پیگیری مسئولان، تلاش سپاه و دستگاه‌های اجرایی و امید مردمی که دوباره به زادگاه خود بازگشتند.

    گوشه‌درق در سال ۱۳۹۹؛ روستایی فراموش‌شده در دل زمستان

    سال ۱۳۹۹ بود. دو جوان به نام‌های ساعدی و مردی با من تماس گرفتند و از من خواستند به‌عنوان مدیرمسئول جوان فردا، گزارشی از زادگاهشان، روستای گوشه‌درق، تهیه کنم.

    فصل زمستان بود. روستا عملاً خالی از سکنه شده بود؛ نه راه مناسبی داشت، نه گاز و برق و نه آب آشامیدنی قابل اتکا. آب مورد استفاده تنها از قناتی آسیب‌دیده تأمین می‌شد که در استخر کوچکی برای حیوانات جمع‌آوری می‌شد. لوله‌کشی آب که در دوران جهاد سازندگی انجام شده بود، بر اثر گذشت زمان فرسوده شده بود.

    از اهالی روستا خبری نبود؛ تنها یک چوپان زحمتکش در آنجا مشغول کار بود.

    با همراهان، در سرمای زمستان حدود سه کیلومتر پیاده‌روی کردیم تا به سرچشمه قنات اصلی برسیم. چندین بار در مسیر زمین خوردم، اما در ذهنم یک امید وجود داشت: گوشه‌درق می‌تواند دوباره زنده شود و مهاجرت معکوس در آن شکل بگیرد.

    گزارش را تهیه و منتشر کردم.

      یک گزارش و آغاز حرکت کارشناسان

    حدود یک هفته بعد خبر دادند کارشناسانی از استان برای بررسی وضعیت روستا آمده‌اند. به روستا رفتیم و در دیدار با آنان، یکی از کارشناسان جمله‌ای گفت که هنوز در خاطرم مانده است:

    «گزارش این مرد ما را به اینجا کشانده است.»

    پس از گفت‌وگو، یکی از کارشناسان درباره فرماندار وقت پرسید. گفتم دکتر داود گرشاسبی فرماندار هستند. آن کارشناس گفت با ایشان همکار بوده است. فرصت را غنیمت شمردم، با فرماندار تماس گرفتم و گفتم در گوشه‌درق هستیم و یکی از دوستان شما نیز اینجاست. گوشی را به کارشناس دادم و آن دو با یکدیگر صحبت کردند.

    این ارتباط، عزم کارشناس را برای پیگیری موضوع جدی‌تر کرد. او تأکید داشت که برای راه دسترسی روستا باید اقدامی انجام شود.

    از یک دستگاه گریدر تا بازگشایی مسیر زندگی

    دو روز پس از آن دیدار، مهندس علی شیخ‌پور، معاون سیاسی وقت فرماندار، با من تماس گرفت و پرسید: «در روستای ما چه‌کار می‌کردی؟»

    گفتم: کدام روستا؟ پاسخ داد: گوشه‌درق!

    این تماس فرصت مناسبی بود تا مشکل اصلی روستا را مطرح کنم. گفتم برای بازگشایی مسیر، یک دستگاه گریدر و یک تریلی کمرشکن نیاز داریم.

    مهندس شیخ‌پور قول داد از ظرفیت اداره راهداری استفاده کند. در نتیجه، گریدر از راهداری مرند تأمین شد و تریلی کمرشکن نیز که پیش‌تر متعلق به مرند بود، اما در دوره نمایندگی مجلس نهم و دهم به جلفا منتقل شده بود، برای یک روز در اختیار این مأموریت قرار گرفت تا گریدر به محل منتقل شود.

    این اقدام، نقطه عطفی در احیای روستا بود.

    با انتشار خبر این اتفاق، اهالی گوشه‌درق که در نقاط مختلف استان پراکنده شده بودند، بار دیگر راهی زادگاه خود شدند و رفت‌وآمد به روستا آغاز شد.

     از روشن شدن شعله گاز تا روشنایی برق

    پس از بازگشایی مسیر، اقدامات زیربنایی یکی پس از دیگری شکل گرفت.

    * گازرسانی: در زمان مدیریت مهندس قاسم‌زاده، پروژه گازرسانی با رویکرد جهادی اجرا شد و مراسم بهره‌برداری از گاز در روستا برگزار شد.

    * برق‌رسانی: پروژه برق‌رسانی در زمان مهندس چلبیانلو آغاز شد و با تلاش و پیگیری ضرب‌الاجلی به پایان رسید. سرانجام در دوره فرمانداری دکتر داود عباسی، طی مراسمی روشنایی برق به خانه‌های روستا رسید.

    * آسفالت جاده: اکنون نیز در دولت دکتر پزشکیان، با همکاری مجموعه راهداری، حمایت فرماندار و پیگیری نماینده مجلس، پروژه زیرسازی و آسفالت جاده روستا به سرانجام رسیده و مسیر دسترسی گوشه‌درق برای تردد آسان‌تر شده است.

      سهم ارزشمند سپاه ناحیه مرند در احیای جاده

    در روایت این موفقیت، نباید از نقش سپاه ناحیه مرند غافل شد.

    حدود سه‌ونیم کیلومتر از این مسیر با همت سپاه ناحیه مرند به‌طور کامل زیرسازی و آسفالت شد. همچنین اداره راهداری با حمایت فرماندار و پیگیری نماینده مجلس، اجرای زیرسازی و آسفالت بخش باقی‌مانده جاده را بر عهده گرفت.

    امروز حاصل این همکاری و هم‌افزایی، جاده‌ای است که طی مراسمی رسمی زیر بار ترافیک رفت.

    این اتفاق را به اهالی شریف و صبور گوشه‌درق تبریک می‌گویم و از همه دولتمردان، مجموعه راهداری، سپاه ناحیه مرند و مسئولانی که در تحقق این مطالبه نقش داشتند، صمیمانه تشکر می‌کنم.

     ارزش این اقدام زمانی بیشتر نمایان می‌شود که بدانیم این پروژه‌ها در شرایط دشوار کشور و در میانه فشارهای اقتصادی، فرهنگی، رسانه‌ای و تهدیدهای نظامی آمریکا علیه ایران به اجرا درآمده‌اند. این یعنی کار و خدمت به مردم نباید متوقف شود.

      مهاجرت معکوس؛ از ۸۰۰ رأس دام تا بیش از ۴۵۰۰ رأس

    شاید مهم‌ترین نتیجه این پیگیری‌ها، بازگشت زندگی به گوشه‌درق باشد.

    زمانی که گزارش اولیه را تهیه می‌کردم، مجموع دام‌های موجود در این روستا حدود ۸۰۰ رأس گوسفند بود؛ اما امروز بنا بر اطلاعات موجود، این تعداد به بیش از ۴۵۰۰ رأس رسیده است.

    این آمار تنها یک عدد نیست؛ نشانه‌ای از رونق فعالیت اقتصادی، بازگشت امید و شکل‌گیری دوباره زندگی در روستایی است که روزگاری تقریباً خالی از سکنه بود.

    گوشه‌درق نشان داد که اگر زیرساخت فراهم شود، امید بازگردد و مسئولان پای کار بیایند، مهاجرت معکوس یک شعار نیست؛ بلکه می‌تواند به واقعیت تبدیل شود.

      یک گلایه دوستانه؛ نه برای خودم، برای ثبت تاریخ پیگیری‌ها

    در پایان، یک نکته را از سر دلسوزی و نه گلایه شخصی مطرح می‌کنم.

    ای‌کاش در مراسم افتتاح و بهره‌برداری از جاده گوشه‌درق، از دکتر داود گرشاسبی و دکتر داود عباسی، فرمانداران وقت، و همچنین مهندس علی شیخ‌پور، علی کوه کمری معاون سیاسی وقت فرمانداری که هرکدام در مقطعی برای تحقق این مطالبه نقش داشتند، دعوت می‌شد تا زنجیره پیگیری‌ها و تلاش‌های گذشته نیز در این مراسم مورد تقدیر قرار گیرد.

    البته عدم دعوت از رحیم اصیل میابی مدیرمسئول جوان فردا نیز به‌هیچ‌وجه موجب گلایه شخصی نیست؛ چراکه هدف من از روز نخست، دیده‌شدن نام خودم نبود، بلکه دیده‌شدن مشکلات مردم و بازگشت زندگی به گوشه‌درق بود.

    اما معتقدم در ثبت تاریخ توسعه یک منطقه، نباید نقش هیچ فرد، دستگاه یا مجموعه‌ای نادیده گرفته شود.

     سخن آخر

    من در آن زمستان سرد، وقتی در مسیر قنات اصلی چند بار زمین خوردم، شاید نمی‌دانستم روزی شاهد آسفالت همین جاده و بازگشت رونق به این روستا خواهم بود؛ اما به آینده گوشه‌درق ایمان داشتم.

    امروز وقتی می‌بینم روستایی که زمانی تنها یک چوپان در آن حضور داشت، دوباره محل فعالیت دامداری و زندگی شده است، احساس می‌کنم آن پیاده‌روی زمستانی و انتشار آن گزارش بی‌نتیجه نبوده است.

    این روایت، روایت یک خبرنگار نیست؛ روایت قدرت مطالبه‌گری رسانه، مسئولیت‌پذیری مدیران و همدلی برای آبادانی روستاهاست.

    به امید روزی که هیچ روستایی به دلیل نداشتن راه، آب، برق و گاز مجبور به ترک زادگاه خود نشود.

    #جوان_فردا

     #گوشه_درق

    #مهاجرت_معکوس

     #مطالبه_گری_رسانه‌ای

     #آبادانی_روستاها

    نویسنده: رحیم اصیل میابی
    برچسب ها

    نوشته های مشابه

    دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.