ازسکوت تا سقوط

نجات مرند ازسکوت تا سقوط

چندروزی است مرند هوای ملتهب سیاسی وخدماتی وعمرانی در سطح شهردارد.آری سکوت، یکی از اصل های مدیریت بحران است .باید فضیلت خاموشی را خارج از عالم لج بازی بررسی کرد.جو حاکم بر جلسه شورا برای اعضای شورا سکوت بود .آیا سکوت معنی دار حاکم بود ؟یا دبنال تدبیربودند؟یا چاره ای اندیشیده بودند.؟به هرحال دنبال عدالت بودند نمی خواستند خدمات شهردارمرند را فدای سیاست کنند وتثبیت پایه های دوره شورایی خودوپیروزی را به قیمت ستمگری وقدرنشناسی طلب نمایند.آری این جلسه خاطرات شیرین از حکومت علی ع را درذهنم متجلی نمود.که ((العدل افضل السیاستین))

زمانی علی ع زمام قدرت را بدست گرفت تاکید واصرار فوق العاده وبی نظیر اوبر اجرای حق وعدل واحکام اسلام ،مصالح سیاسی حکومت وی را تهدیدمی کرد. عده ای سیاستمدار خیر اندیش که فکر میکردند که امام مصالح سیاسی حکومت را نمی داند ویا رعایت نمی کند .خدمتش رسیدند وبا حسن نیت از وی خواستند که ولو بطور موقت عدالت را فدای مصلحت وسیاست نمایند. وحقوق اشراف وافراد پرنفوذ وسرشناس رااز بیت المال بیشتر از دیگران نماید. وباامتیازاتی که به این گروه میدهد پایه های حکومت نوپای خودرا تثبیت کند، که پس از تثبیت حکومت واستقرار بر قدرت همه کار میتوان کرد؟!

امام که خودرا ازهمه دوز وکلک های سیاسی بیش از هرکسی دیگر با اطلاع بود وبگفته خودش اگر مساله تقوا وآخرت مطرح نبود به مردم نشان میداد که هیچ سیاستمداری به گرَد اوهم نمی رسد.درپاسخ این مصلحت اندیشان سیاسی که از روی خیرخواهی برای نصیحت او آمده بودندپاسخ متقن وزیبائی داد که مشخص کننده منطق حکومتی اسلامی دربرخورد سیاست وعدالت است.

آری علاوه بر اینکه شورای شهر مرند درمورد موضوع اتهامات مطرح برای شهردار ودیگر همکاران موضع گیری نکرد وآنها را به نتیجه عمل خود درمقام دفاع درمحضر مقامات قضائی گذاشت ولی دغدغه فکر خود که چگونگی شکستن سکوت وجلوگیری از رکودو سقوط در برنامه های شهرداری است. دست به انتخاب جانشین موقت شهردارباتفویض اختیارنمود که قانونی یا غیر قانونی نشان از تقدیر از زحمات وخدمات ارزنده شهرداربود.آری سکوت جواب داد فضیلت خاموشی در مدیریت بحران جواب مثبت میدهد وبه جامعه انرژی مثبت وارد میکند.پس شهررا فدای لج بازی وباند بازی وغرض ورزیهای ناشیانه نکنیم .با شناخت از فضیلت خاموشی میتوان هر بحرانی مدیریت کردوغالب شد.

فضیلتی که خرد را از آن فروغ وبها است ز آفتاب بود پر فروغ تر آن شمع

که جان مردم دلخسته را فروغ وضیاست خیال زمزمه دلنواز خاموشی است

نگاه نغمه جان پرور هزار اواست هزار راز نهان است درجهان سکوت

هزارنکته دراین رازهای ناپیداست صفای باده ونجوای باد وگریه شمع

به چشم من همه آینیه سکوت نماست خموش باش{(میابی)} که دردرون سکوت

هزار نغمه وشور وفغان روح افزاست دمی بگفته حافظ نگر که درسخنش

صفای صبح وفروغ ستارگان پیداست دراندورن من خسته دل ندانم کیست

که من خموشم واو درفغان ودرغوغاست.