«وقتی قلم می‌نویسد، بعضی میزها می‌لرزند!»

«وقتی قلم می‌نویسد، بعضی میزها می‌لرزند!»
عجیب است؛ تا زمانی که رسانه از افتتاح‌ها بنویسد، عکس‌های لبخند را منتشر کند، روبان‌ها را زیبا نشان دهد و از هر سخنرانی چند جمله تعریف‌آمیز انتخاب کند، همه چیز خوب است.
رسانه می‌شود «همراه»، «دلسوز» و حتی «مورد احترام».
اما کافی است همان رسانه، یک‌بار از درد مردم بنویسد؛ از وعده‌ای که فراموش شده، کاری که نیمه‌تمام مانده، حقی که نادیده گرفته شده یا مسئولی که پاسخگویی را با سکوت اشتباه گرفته است.
ناگهان همان رسانه می‌شود «مشکل‌ساز»!
انگار بعضی‌ها تصور کرده‌اند وظیفه رسانه، برق انداختن میزهاست، نه روشن کردن گوشه‌های تاریک.
آنان از قلم ناراحت می‌شوند؛ نه از آنچه اتفاق افتاده است.
از تیتر گلایه می‌کنند؛ نه از مشکلی که تیتر درباره آن نوشته شده است.
دنبال پیدا کردن «دست‌های پشت پرده» می‌گردند؛ در حالی که گاهی پشت پرده‌ای وجود ندارد و تنها چیزی که دیده می‌شود، حقیقتی است که دیگر نمی‌توان آن را پنهان کرد.
حقیقت ساده است:
مسئولی که درست کار می‌کند، از پرسش نمی‌ترسد.
مدیری که پاسخ روشنی دارد، از رسانه فرار نمی‌کند.
و کسی که کارنامه‌اش روشن است، از روشن شدن چراغ‌ها نگران نمی‌شود.
مشکل از رسانه‌ای نیست که می‌پرسد؛
مشکل از جایی آغاز می‌شود که پاسخ دادن دشوار می‌شود.
رسانه مردمی و مستقل، نه دشمن دولت است، نه دشمن اداره و نه دشمن مسئول.
رسانه دشمنِ اشتباه نیست؛ رسانه دشمنِ پنهان کردن اشتباه است.
اشتباه را همه ممکن است مرتکب شوند. مسئولیت‌پذیری یعنی پذیرفتن، اصلاح کردن و پاسخ دادن.
اما برخی ترجیح می‌دهند به جای اصلاح راه، مسیر سؤال را ببندند؛ به جای پاسخ دادن، پرسشگر را متهم کنند و به جای پاک کردن لکه، آینه را مقصر بدانند.
غافل از اینکه با خاموش کردن یک چراغ، صبح متوقف نمی‌شود.
با بستن دهان یک رسانه، صدای مردم از بین نمی‌رود.
و با شکستن یک آینه، حقیقت تغییر نمی‌کند.
رسانه مردمی شاید گاهی تلخ بنویسد؛ اما تلخی حقیقت، از شیرینی دروغ بهتر است.
پس اگر قلمی شما را ناراحت کرده است، پیش از آنکه قلم را بشکنید، یک لحظه به نوشته نگاه کنید.
شاید آنچه شما را ناراحت کرده، قلم نیست؛
شاید حقیقتی است که سال‌ها تلاش کرده‌اید دیده نشود.